Kentte Komşuluk Artık Bir İlişki Değil, Bir Kurum Gibi İşliyor

Eskiden komşuluk, kimsenin yazıya dökmediği ödünç tencere, kapı önünde kısa sohbet ve karşılıklı gözetim alışkanlıklarıyla kendiliğinden kurulurdu. Bugün bu işlevlerin çoğunu site yönetimi grupları, aidat hesapları ve bina güvenlik düzenleri üstleniyor gibi görünüyor. Asıl merak ettiğim şu: komşuluk ilişkisini kurumsallaştıran şey gerçekten bir ihtiyaç mı, yoksa kentin insanları birbirinden uzak tutmasının bıraktığı boşluk mu? Bence kurum bağın yerini almaktan çok, bağın neden var olduğunu görünür kılıyor; kendiliğinden yaşanan ilişki ancak bir kural ya da grup devreye girdiğinde adını alıyor. Bu yüzden meseleyi yalnızca kurumun yokluğu üzerinden okumak eksik kalır.