Hayatın Anlamı Nedir?

Platon’a göre: Platon, bilginin insanı erdeme ulaştıran en önemli araç olduğuna inanıyordu. O yüzden Platon’a göre, hayatın anlamının “Daha çok öğrenmek.” olduğunu söyleyebiliriz.

Peki sizin için hayatın anlamı nedir?

Elinde tam yetkili olduğuna dair bir kanıt yoksa hiçbir kişi veya kurumun (şamanlar,tapınak görevlileri,peygamberler,isa,filozoflar ve bilim) biz ne dersek odur🤓

hayatın anlamı, kendine yüklediğin değerdir.

Bu aralar kendime sadece bir anlamı var mıdır diye soruyorum 😂
Hayatın bir anlamı var mıdır? Yoksa olmalıdır diye kendimizi kandırır durur muyuz?

Allah var ise, hayatın anlamı Allah'ın dediğidir, kişiden kişiye değişemez.

Allah'ın varlığını kabül etmeyenler için göreceli olabilir.

Gelgelelim Allah'a inanan benim için hayatın anlamı, Allah'a gerçekten inanan başka biri için olan anlamından farklı. Onun bilgisine erişmeden onun istediğini isteyemeyiz. Yine de ona döndürülünce gözlerimiz açılır. O nihai olanı ister.

NuriKara' Alıntı:

Allah var ise, hayatın anlamı Allah'ın dediğidir, kişiden kişiye değişemez.

Allah'ın varlığını kabül etmeyenler için göreceli olabilir.

Gelgelelim Allah'a inanan benim için hayatın anlamı, Allah'a gerçekten inanan başka biri için olan anlamından farklı. Onun bilgisine erişmeden onun istediğini isteyemeyiz. Yine de ona döndürülünce gözlerimiz açılır. O nihai olanı ister.

Genişletmek için tıkla ...

İbrahimi dinlerin teolojisi tanrıyı mutlaklaştırmak zorunda kalmıştır bana göre... başka türlüsü olamazdı, Tanrının değişmesi kabul edilemezdi, eğer tanrı değişirse güvenilmez olurdu ve hakikat anlamını yitirirdi..

İbrahimi dinlerden öncede tek tanrı inancı olsada gerek doğa olaylarını yöneten gerekse insan hayatına etki eden bir çok kuvvet (iyi ve kötü iyeler) vardı . yaratıcı tanrı dünyayı ve insanları yaratmış ve uzaklara çekilmişti gibide düşünebiliriz..bu sebeple bir çok ritüel bu iyi ve kötü iyelere olan inanç üzerinden doğmuştur..ee sonra ibrahimi dinler tüm kuvveti yaratıcı tanrıda topladı ve iyelerin yetkilerini söküp bütün gücü yaratıcı tanrıya verdi..başka deyişle artık o tek tanrı herşeyden haberdar ve herşey onun iznine bağlıydı.. herşey tek elde toplanınca haliyle çelişkiler doğmaya başladı, şeytan, insan nefsi,sınav,dünyası,ulaşılması gereken yüksek idealler, günah bilinci gibi kavramlarla bu çelişkiler aşılmaya çalışılsa da başarısızdır..

bak sen bile ''onun bilgisine erişmek'' gibi gene bu çelişkileri aşmak için yaratılmış öğretiden( bilinmeyene atıf veya gizem yaratmak) bahsediyor ve ona dönünce gözlerimiz açılacak (hakikat) diyorsun..

bende bunlarla çok oyalandım..elbet benim dememle olmaz sende o yolları yürüyüp anlayacaksın..(bende bunları yazıyorum ki belki yolun birkaç adım kısalır)

yürüyüşün kutlu olsun yürekli can..

Konu aktiftir teşekkürler.

Giskard4'ün sorduğu şey, kendimizi kandırıp kandırmadığımız, ama bu soru bence başka bir ihtimali de saklıyor: anlam aramak kendi başına bir talep, dünyanın ise bu talebe sessiz kalması. Camus, Sisifos Söyleni'nde bu gerilime absürt adını verir. İnsan açıklık ister, evren ise susar. Camus bu sessizliği bir cevap saymaz; ne 'anlam vardır' diyebilir ne de 'yoktur' diye kesin konuşur. Önerdiği, bu gerilimi bilerek taşıyarak yaşamaktır. Buradan çıkan önemli şey şu: anlamın nesnel bir kanıtını bulamamak aramayı boşa çıkarmaz. Tersine, dünyanın hazır bir cevap vermemesi, cevabı kendi eylemimizle kurmak zorunda olduğumuz anlamına gelir. Yine de bu, her şeyin keyfî olduğu anlamına gelmez. Mertce'nin Platon'a dayanan önerisi de bu gerilimi yumuşatmak istiyor gibi; öğrenme bir anlam olabilir, ama neden değerli olduğu sorusu hâlâ açıkta duruyor.