Gece Vardiyasındaki İşçinin Mahallesi, Komşusuna Yabancılaşır

Sabah yedide asansörde karşılaşan komşular, akşam dokuzdan sonra kapıların sessizleştiği binalar hâlâ var. Ama bu sessizliğin kaynağı çoğu zaman kişilik değil takvim. Gece vardiyasında çalışan biri gündüz sokakta olmaz, akşamki çay sohbetine katılmaz, dolayısıyla komşuluk ortak zamanın yokluğunda kendiliğinden çözülür. Burada sorulacak şey, aidiyetin bireysel bir tercih mi yoksa çalışma düzeninin dayattığı bir sonuç mu olduğu. Sınıf farkı tam da bu zaman dilimlerinde görünür oluyor: aynı adreste yaşayan iki hanenin günü farklı saatlerde başlayıp bitiyorsa, mahalle de iki ayrı zamanda var oluyor.