Felsefe mutluluk verebilir mi?

Felsefe dediğimiz rasyonel bir etkinlik. Bu yüzden mutluluk getirmiyor gibi pek. Mutlu olandır vardır illa, ama ben olamıyorum.

Başka bir başlığınızda da mutluluk ve felsefe arasıda bağ kurmaya çalışmışsınız, ben anlamadım bu bağı, ben mutluluğu aşkta,arkadaşlarımda birlikte bir şeyler yapmakta, sevdiğim birine yardımcı olabilmekte,kendi çapımda bir başarıda veya hayal ettiğim bir şeyi elde etmekte falan buldum hep. felsefede nasıl mutluluk yada mutsuzluk buluyorsunuz?

Mutluluğun ya da mutsuzluğun felsefesi. Pesimizm ve optimizm de bir felsefe. Schopenhauer mesela... Umutsuz ve depresyona sürükleyen bir felsefesi var.

BayNietzsche' Alıntı:

Mutluluğun ya da mutsuzluğun felsefesi. Pesimizm ve optimizm de bir felsefe. Schopenhauer mesela... Umutsuz ve depresyona sürükleyen bir felsefesi var.

Genişletmek için tıkla ...

o adamın tipinde meymenet yok ki zaten🙂

iyi hoşta bu adamlarında hepsi insan sonuçta hayat şartları,mizaç ve duygularıda illaki felsefelerine yansıyacak. bir filozofu yada düşünce akımını hayatının merkezine niye alacaksın, kendi aklını ve duygularını koy merkeze, bir yerden sonra bizene onlardan..

Sanırım Stoacılar ya da ilk dönem felsefecileri/filozofları olarak aktarılanlar mutluluk kavramı üzerinde durdular hatta Katarsis, Epokhe ve Ataraksiya gibi kavramlar geliştirdiler.
Bugün insanın kronik çaresizliğine/çözümsüzlüğüne getirilen bir önermenin de; Bilişsel Davranışçı Terapi (BDT) yani bilgisel/bilişsel davranışsal/tutumsal yapılandırmasını bilişselci yeniden ele alma ve yeniden yapılandırma hatta bunun için varsa uzman yardımı alma olduğunu biliyoruz

Buda öğretisinden faydalanır ve acının varlığını kabullenirseniz çok şey değişir.
Ayrıca mutlak mutluluk olmadığını iyice kavrayın. Mutluluk geçicidir ve mutsuzluk ile var olabilir. Genel bir mutluluktan söz edebilirsiniz ancak mutlak mutluluktan asla.

Şeyleri düşünürken gelen "farkında olma hissi" beni hoşnut ediyor fakat buna mutluluk diyemem. Mutluluğu daha çok sevdiğim bir yemeği yediğimde oluşan his olarak tanımlıyorum.

Bunun dışında kişinin felsefeye bakış açısının bu konuda başlıca etken olduğunu düşünüyorum; ben felsefeye farkında olmak amacıyla başladığım için amacımda mutluluğu gözetmiyorum, ancak felsefeye mutluluğu bulmak amacıyla başlayan birisi muhtemelen felsefe aracılığıyla mutluluğa ulaşabilir.

Sorgulamak, farklı bakış açıları yakalamak, dünyaya farklı gözlerle bakabilmek bir bakıma insanı mutlu ederken diğer taraftan başkaları tarafından anlaşılamamak da biraz mutsuz ediyor ancak sonuçta mutluluktan ziyade, farkındalık yarattığı için en azından bilinçli bir hayat yaşama imkanı tanıyor diye düşünüyorum.

Mutluluk verir mi bilmem ama kafayı meşgul etmek açısından fayda sağlar. Günlük hayatın stresinden uzaklaşabilirsin. Sürekli günlük hayattaki sorunları düşünmek seni boğar. Entelektüel analizler yapmak lazım bazen.

Felsefe mutluluk verebilir mi?
Bilgi mutluluk verebilir mi? gibi soru-n-lar ne yazık ki subjektif
Bilgi ile, öğrenme ile (bunun dışında objektivite ile) çıkar uğrana ilgilenme (ya da işe baştan bir yatırım edasıyla ve bir beklentiyle girişme) gibi bir sorunu/varsayımı işaretliyor.
Özelde felsefe ve bilgi uğraşını bir dağcının dağcılık tutkusu ya da uğraşı gibi ele alalım.
Bilgi bir noktadan sona birey için gereklilik olur. Bilgi bir yerde kişi için çişi gelmek, acıktığında yiyesi gelmek gibi doğal bir ihtiyaç olur ya da gelişimin/edimin parçası olur ve bu doğal olur.
Dağcılık örneğinden gittik. Herkes dağcı olmak istemeyecektir. Herkes bilmek istemez bu basittir.

Bir dağcı için 3-5 temel zirve olduğunu varsayalım. Evereste tırmanma mutluluk verebilir ancak evereste tırmanabilecek y-etkinliğe ulaşma serüveni ve sürecinin bir mutluluk yolu olacağı (kolay olacağı) varsayılmamalı ve evet evereste tırmanırken düşme, donma, çığ altında kalma, bir yamaçtan yuvarlanma tehlikeleri vardır ve sonuç olaraksa tırmanışın tamamlanmasının üreteceği doygunluk tamamen kişisel.

Yani böyle bir soru kişinin beklenti, amaç ve hedeflerini işaretler ve ona ulaşma durumunda vereceği tepkiyi kestiremeyiz.

Objektivite size subjektif bir çıkar sağlamaz aksine sağlamayacağı gibi sizi subjektif çelişiklerden arındıracağı için başladığınız yeri bulamayabilirsiniz. Yani mutluluk arayışı ya da sizi mutluluk arayışına götüren mutsuzluk çelişkisi gibi aidiyetler ..

BayNietzsche'nin iddiasını en güçlü hâliyle kurayım: felsefe akıl yürütmeye dayanan bir uğraş olduğu için sevgiyi, yakınlığı ve sıcaklığı besleyen şeylerden uzak kalır, dolayısıyla mutluluk getirmez. Peki satranç da rasyonel bir etkinlik değil mi? Hamle hesaplamak, varyantları tartmak, kendi hatasını görmek. Satranç oynayan birinin sık sık mutlu olduğunu da görüyoruz, belki tam da bu yüzden. Asıl sormak istediğim şu: mutluluk derken neyi kastediyoruz? ÜstünKişi'nin tarifi sevdiği bir yemeğin tadına denk düşüyor. ls2 ise sevdiği insanlarla kurduğu bağlarda ve birlikte yapılan işlerde buluyor. Bunlar aynı kelimenin farklı yüzleri mi, yoksa başka şeyler mi? Anlık bir hazzın yoğunluğu ile bir ömrün anlamlı bulunması aynı ölçüyle tartılabilir mi? Mutluluk bir his ise felsefenin o hisle ilişkisi zayıf görünür. Ama mutluluk bir yaşam biçimi ya da bir denge anlamına geliyorsa, felsefenin o dengeye hiç dokunmadığını baştan kabul etmek gerekir mi? Sizce bu tartışmada mutluluktan kastedilen hangisi?