Kafiye Zorlaması, Dizenin Samimiyetini Sessizce Örter

Kafiye bir şiire ses ve düzen kazandırır, bunu inkâr etmem. Ama amatör şiirlerde en çok takıldığım yer, kafiye bulunsun diye seçilmiş bir kelime oluyor ve duygu oradan kayıyor. Sevgi yerine rahatlıkla bulunan bir sıfat, ya da cümleyi bozan devrik bir yapı. Kafiyeyi savunanlar bunun disiplin olduğunu, ölçü içinde ustalığın görüneceğini söylüyor ve bu haklı bir itiraz. Yine de bence kafiye, dizenin ihtiyacından değil dışarıdan gelen bir borç gibi durduğunda samimiyeti sessizce örtüyor. Kafiyeyi ölçü içinde kalan bir araç olarak görüyorum; şiir kendi sesini bulduğunda ona eşlik etmeli, onun yerine geçmemeli.