Bağlamdan Koparılan Cümle ve Yazarın Sesi

Bir alıntıyı kitaptan alıp başka bir yere koyduğumuzda çoğu zaman yalnızca o cümleyi değil, onu taşıyan ortamı da bırakıyoruz. Uzun bir romanda bir karakterin söylediği tek satır, önceki sayfalardaki bir itirafın ya da alaycı bir ses tonunun üstüne oturuyor olabilir. Kısa haliyle ise o ironi kaybolur ve cümle bir öğüt gibi okunmaya başlar. Bence sorun alıntının kendisinde değil, onu okurken çevresini görmezden gelmemizde. Bağlamı hatırlayan okur, cümlenin yazara mı yoksa onu paylaşana mı ait olduğunu daha iyi ayırt eder. Bir alıntıya güvenmeden önce mutlaka açmam gereken paragraf, o cümlenin hangi duygudan doğduğunu gösteren paragraftır.