Edebiyatta Susmak, Söylemekten Daha Ağır Basar

Bölümdeki kısa, kesik başlıklara bakınca aklıma bir şiirde iki dize arasında kalan boş satır geliyor. Bence o boşluk çoğu zaman yazarın bilinçli bir tercihidir ve söylenmeyen, okurun kendi hayatından bir şey koyduğu yerdir. Bunu beceriksizlik sanmak kolay, ama metnin geri kalanında ritmi ve kelime seçimini özenle kurmuşsa susmak kaçış değil, hesaptır. Karşı görüş haklı bir noktaya işaret ediyor: Her kesik cümle derinlik taşımaz, bazen yalnızca boşluğun arkasına saklanmak olur. Yine de ayırt etmenin yolu, sessizliğin metnin hangi yerinde durduğuna bakmaktan geçiyor. Sessizlik taşınan bir yüktür, eksik kalmış bir cümle değildir.