Atasözünü değiştiren çevirmen romanın haritasını da değiştirir

Bir atasözünü hedef dilin kendi deyimiyle değiştirmek, cümlenin anlamını kurtarıyor gibi görünse de sahneyi başka bir köye taşıyor bence. Okur o ifadeyi duyduğunda evi, pazarı, kulağa tanıdık gelen bir büyükannenin sesini hatırlıyor; yazarın kurduğu toprak yerine kendi çağrışımlarının toprağına basıyor. Karşı görüş şöyle: okurun yabancılıkla boğuşmadan akmasını isteyen çevirmen, metni süs için değil anlaşılsın diye yeniden kurar ve bu savunulabilir bir tercih. Yine de bence bedel küçük değil, çünkü akıcılık uğruna mekânın sesi feda edildiğinde çeviri okura bir kapıyı açarken öbürünü kapatıyor.