Aşık olunca diğer yarımızı mı bulmuş oluruz?

Objectivity, kimsenin bir başkasını tamamlayamayacağını, en fazla hayatına renk katabileceğini söylüyorsun. Önce “yarı” sözcüğüne bakalım: kastedilen tek başına eksik kalmış bir insan mı? Öyleyse aşk bu eksikliği kapatır mı, yoksa yalnızca bir süre örter mi?

Aynı cümle başka bir anlama da gelebilir: iki insanın birlikte kurduğu, ikisinden de tek başına çıkmayacak bir bütün. Bu durumda “yarı” bir eksiklik değil, bir ortaklığı tarif eder. Ama o zaman ortaklıkta bütünleşen şey nedir? Ortak bir yaşam mı, yoksa birbirimize bakış biçimimiz mi?

Bir de şuna bakalım: aşık olduğumuz kişi, çoğu zaman tam da aradığımız şeyi taşıdığı için mi bu kadar tamamlayıcı görünüyor? Eğer öyleyse, tamamlanma hissi kişinin dışında değil, kendi beklentimizde mi yatıyor?