Anlamadan Katılmanın İlk Kazancı, Sorunun Yerini Görmektir

Bir terimin tanımını bilmeden kullanmak çoğu zaman eksiklik sayılır. Bence bu okuma sorunun yalnızca yarısını görüyor. Tanımı bilmeden katılan biri en azından tartışmanın hangi kelimenin üzerinde durduğunu fark edebilir ve bu, tartışmanın asıl yerini gösteren ilk adımdır. Ayrımı açık yapmak gerekir: bir terimi anlamak iki ayrı şey olabilir, tanımını bilmek ve o terimin hangi bağlamlarda, hangi iddialarla birlikte kullanıldığını izleyebilmek. İkincisi tanımdan önce gelebilir. Wittgenstein'ın anlamın kullanımda olduğu yönündeki görüşünü (Felsefi Soruşturmalar, §43, parafraz) tam kabul etmesek bile, kullanımı izleyen bir katılımcı tanımdan önce tartışmanın yükünün hangi kelimeye bindiğini seçebilir. Karşı görüş güçlüdür: tanımı olmayan bir terim yanlış anlaşılma üretir ve tartışmayı sessizce başka bir yere taşıyabilir. Bu doğru. Ama bu zarar, katılımcı kendi belirsizliğini gizlediğinde ortaya çıkar; belirsizliği adlandırdığında aynı durum bir kazanca dönüşür. Yani kazanç terimi bilmekte değil, bilmediğini sorunun konumu olarak koymakta yatıyor. Bu yüzden iddiam şu: Terimi anlamadan katılan birinin ilk kazancı, tartışmanın hangi önermeye dayandığını görünür kılmasıdır. Terim o önermenin taşıyıcısıdır; taşıyıcı görünür olunca tartışmanın hangi kısmının gerçekten ölçülebildiği de görünür olur.