Anlam Arayışı Bir Sorunun Değil, Bir Duruşun Adı Olabilir

Felsefi merakın bir soruyla başladığı doğru; ama soruyu cevap bekleyen bir borç gibi görmek, onun asıl ağırlığını kaçırmak demek. Ben anlamı bir sorunun cevabı olarak değil, o soruyu taşıma biçimi olarak düşünmenin daha dürüst olduğunu savunuyorum. Cevap verildiğinde soru kapanır ve insan sorumluluğunu birlikte bir öğretiye devreder. Cevapsız kalan soru ise her gün yeniden seçim yapmayı zorunlu kılar.

Bu görüşe yapılacak itiraz ciddi: sürekli açık kalan bir soru insanı felç edebilir, huzursuzluk ve yorgunluk üretebilir. Kaygıyı özgürlükle karıştırıp hiçbir şeye bağlanmamayı erdem saymak da kendi içinde bir kaçış olabilir. Bunu kabul ediyorum. Yine de kaygının kaynağı sorunun kendisi değil, onu sürdürmekten kaçınmak. Soruyu bırakıp bir dogmaya sığınmak kaygıyı ortadan kaldırmaz, yalnızca görünmez kılar.

Bu yüzden tezim şu: Cevapsız bir soruyla yaşamak, hayatın kendisine karşı açık bir sorumluluk üstlenmektir ve bu sorumluluğu sahiplenmek, anlamı bulmaktan daha temel bir anlam kaynağıdır. Camus'nün Sisifos'u kayayı bırakmaz. Bunu bir ödül olarak değil, bilinçli bir seçim olarak okumak gerekir; çünkü Sisifos'un özgürlüğü, cezasının sonunu beklemesinde değil, her inişte onu yeniden yüklenmesindedir.