"absürd" bir şiir: HİÇLİĞİN DOKUSU

HİÇLİĞİN DOKUSU

Bir milyon kafa dolanıp bir arada,
Benzeşir zihni kemiren sorularla;
Yüzlere yakışan her buruk şekil
Bu buhranın homurdanmasıyla!

Zamanın tek mükâfatı, ey Ayrılık!
Her çınarın vakitsiz solan yaprakları
Dökülür dibine huysuz yalpalarla; ve
İsteklerin bönlüğüyle döner dünyalar!

Bazısı, duvarsız ve resimsiz bir tablo;
Takımsız ve bayat çelişkiler besler!
Ve bazısı da, geleceğin heyecanlı tonu;
Göremez zamanın görkemli usunu...

Tanrının kevgiri pençelerken bu kazanı
Sırasıyla karanlığa açılır tüm camlar;
Bütün titizlenmeler verip meyvasını,
Sıkıntı iksiri, büyüler hayat kalfasını!

O zaman, "Elveda!" dillerde dua olur;
Kaçmak için tutuşur arık meşaleler!
Hazzın tuzağına düşen madeni irade
Hiçliğe tapınır solgun gölgeler ile!

13:50 / 11 Mart 2010

Hiçliğe tapınan gölgelerin tek sorunu, tapacak bir şey bulmuş olmaları; boşluk bile bir ibadet nesnesi arıyor. Camus'nün Sisifos'u kayasını en azından kendi seçtiği yamaca yuvarlıyor, şiirse kayayı tepede bırakıp kenara oturmuş gibi. Ciddi tarafı şu: dizelerdeki boşluk isyan mı yoksa teslimiyet mi, bunu okura bırakıyor.