Yerel Hikâyelerde Ortak Hafıza Anlatıcının Sınırlarını Taşır

Bence yerel bir acıyı anlatan metnin sahiciliği, anlatıcının kimliğinden çok, ayrıntıların ne kadar taşıyabildiğinden doğar. Dışarıdan bakan biri genel çerçeveyi kurabilir, ama bir köyün sessizliğini ya da tekrar eden bir yas sözünü ancak yakından duyulan şeyler verir. Karşı görüş de haklı bir noktaya dayanıyor: içeriden konuşmak da sınır taşır, çünkü hafıza ortaktır ama her anlatıcı onun yalnızca bir parçasını hatırlar ve seçer. Yine de asıl mesele kimin konuştuğundan çok, sesin o acıyı bireysel bir kayıptan kolektif bir hafızaya çevirip çeviremediğidir.