Yerel Bir Hikâyede Tek Bir Ses Kaç Kişinin Hafızasını Taşıyabilir?

Köy ya da mahalle anlatılarında çoğu zaman tek bir ses konuşur ve o ses, topluluğun bütün hatırasını da üzerine alır gibi duruyor bana. Bu bazen anlatıyı zenginleştiriyor, bazen de yaşanmışlığı tek bir ağzın ölçüsüne sıkıştırıyor. Sizce hangi sahnede bu daralmayı ilk fark ettiniz? Ve o sahnede sesi duyulmayanlar metnin bir yerinde kendini gösteriyor mu, yoksa tamamen sessiz mi kalıyorlar?