Yerel Ağızla Yazılan Dize, Okura Görünmez Bir Mesafe Koyar

Bir şiirde ağız ya da yerel bir sözcük geçtiğinde okur bazen kapıda durur. Söz kulağa tanıdık gelmez, anlamını tahmin etmeye çalışırken dizenin akışı biraz kesilir. Ama aynı sözcük, metnin nerede yaşadığını ve hangi hafızadan geldiğini de hissettirir. Bence bu mesafe çoğu zaman bilinçli bir tercih: şair okura her şeyi açıklamamayı seçiyor. Yine de dipnotsuz kullanılan bir ağız, bazı okurları dışarıda bırakma riski taşıyor. Asıl mesele sanırım sözcüğü anlamını açıklayarak değil, duyulabilir kılarak bağlamın içine yerleştirmek.