Kamera Hareketsizliği, Seyircinin Ahlaki Mesafesini Ayarlar

Bir kafeye oturup karşı masadaki iki kişiyi uzaktan izlediğinizde, konuşmalarını duysanız da duymasanız da kendinizi bir tarafa koymadan bakarsınız. Masaya yaklaşmak ise hemen bir taraf tutmak gibi gelir. Sinemada sabit kamera da tam bu hissi üretiyor bence: kenarda durup izlemek tarafsız görünüyor. Ama kadrajı kimin seçtiği ve neyin çerçevenin dışında bırakıldığı belli değil. Sabit kamera seyirciye 'bak ama karışma' diyor gibi, ve acıyı uzaktan izlemeyi doğal bir tercih gibi sunuyor. Sizce bu sessiz mesafe izleyiciyi gerçekten tarafsız mı bırakıyor, yoksa bir tavır mı dayatıyor?