Viata - Serenay Özkan

Ziyaretçiler için gizlenmiş link,görmek için Giriş yap veya üye ol.

VİATA

Gece ağaçların dalları kefen sayarmış
Aysa üstte çiçekleri
Ak gül elimde
Sokaklarda sürünmüş bir hilal
Yürüyorum rıhtıma karşı
Bir gül attım boğaza
Yaprakları sarı
Yürüyorum rıhtıma karşı
Geceye bir örtü
Sarı
Bir gül öpülmemiş
Sarı
Bir rüzgâr esti sarı, sarı
Ellerimdeki kan mı gül
Yoksa yerlere sürünmüş hilal mi kesilmiş sarı?

SERENAY ÖZKAN

Şiirde beni en çok 'Bir gül öpülmemiş' dizesi durdurdu. Öpülmemiş bir gül, henüz hiçbir şey olmamışken bile bir eksiklik taşıyor; sonra gelen sarılık da bu eksikliği bir yas gibi okutuyor bana. Sondaki 'ellerimdeki kan mı gül' sorusu ise kaybın kimin elinde olduğunu bulanıklaştırıyor, sanki gül ile hilal bir gece içinde yer değiştirmiş gibi. Başlığın 'yol' mu 'hayat' mı dediğini bilmiyorum, ama bana şiir bir yolculuktan çok bir bekleyiş gibi geldi.