Varlık Yüklemi Bağlaçtan Fazlasını Taşır

Varlık yüklemi ne yapar? Dil analizinde 'Kedi vardır' cümlesindeki 'vardır' çoğunlukla bir bağlaç gibi okunur. Bu okumaya göre yükleme, öznenin hangi özelliklerinin söylendiğini düzenler ve başka bir şey yapmaz. 'Kedi siyahtır' ile 'Kedi vardır' yapısal olarak benzer görünür, ama ikincisinde bir özellik değil, kedinin varlığı hakkında bir iddia bulunur. Bu farkı üç adımda açmak istiyorum:

1. Varlık yüklemi bağlaç olsaydı, 'Kedi vardır' ile 'Kedi' sözcüğünün kendisi arasında işlevsel bir fark kalmazdı. Oysa fark var, çünkü cümle nesnenin dünyada karşılığı olup olmadığını bildiriyor.
2. Bu iddianın doğruluğu nesneye mi, yoksa cümlenin biçimine mi bağlıdır? Kant, Saf Aklın Eleştirisi'nde varlığın kavrama yeni bir özellik eklemediğini, yalnızca kavrama bir nesnenin karşılık geldiğini bildirdiğini savunur.
3. Russell, 'On Denoting' yazısında betimleyici ifadelerin bu sorunu cümlenin mantıksal biçimine taşıdığını gösterir. 'Kral Fransa'da vardır' gibi bir cümlenin neyi iddia ettiği, bu biçim ayrımıyla netleşir.

Kant'ın ayrımı 'varlık yüklemi değildir' der, ama bu cümlenin gerçeklik iddiası taşımadığı anlamına gelmez. Bence varlık yüklemi ne bir bağlaçtır ne de sıradan bir özellik eklemek için vardır. Üçüncü bir işlevi vardır: kavramın dünyada bir karşılığı olup olmadığını bildirmek. Bu işlevi kesin biçimde tanımlamadan, varlık yüklemi hakkındaki tartışma aynı yerde dönüp durur.