Turgut Uyar / Elâ Gözlüm (Ölüme Dâir Konuşmalar)...

Elâ Gözlüm
İşte ben hep böyle garip mahzun,
Bir şey beklermişçesine yaşıyorum.
Bazen öyle günlerim oluyor ki,
Elâ gözlüm, Ne oldu, nasıl bitti şaşıyorum...
Bazı bilmem, gün nasıl başladığında,
Kayıp kayıp gidiyor dünya bıkkın bakışlarımdan.
Yaşıyorum, yaşıyorum da bitmiyor,
Bir tutam sakız oluyor ağzımda zaman...

“Bir tutam sakız oluyor ağzımda zaman” dizesi bende en çok takılan oldu. Sakız bir süre sonra tadını kaybeder ama insan yine de çiğnemeye devam eder, zaman da bazen böyle. Bitmediğini bilmek bir yorgunluk getiriyor, bir yandan da bırakamıyor insan. Bu bekleyiş umudun hâlâ yaşadığı bir yer mi, yoksa umut çoktan bitmiş de geriye alışkanlık mı kalmış, bilemiyorum. Şiirin ikisine de biraz yer verdiğini düşünüyorum ve bence o belirsizlikte kalmak metnin en güçlü yanı.