Koca Seyit - Ali İhsan Gürbüz

KOCA SEYİT
Cenkte bayraklaşıp candan söylenen
Bir Seyit anlatılır, bizde bir Seyit.
Hikmet Huda’nındır bilir inanan
Kolay anlatılmaz, sözde bir Seyit.
XXX
Katıldı savaşa o genç çağında,
Bir vatan aşkıydı, yanan bağrında
Bütün bir milletin öz dimağında,
Kazılmış yaşıyor, izde bir Seyit.
XXX
Bir sırdır çözemez ilim de fen de
Cevabı saklıdır, sağlam imanda
Topu namlusuna sürdüğü anda,
Zaferi görmüştü, gezde bir Seyit.
XXX
Şimşekti gürleyen Seyit’ in sesi
Boğazı doldurdu, düşman kellesi
Hedefi vurunca, topun güllesi
O günden beridir, gözde bir Seyit.
XXX
Tükenen umudu var etti o gün
Meydanı düşmana dar etti o gün
Bütün gönüllerde yer etti o gün
Milli benlikteki, hazda bir Seyit.
XXX
Akıl çözemiyor, ince noktayı
Neydi kaldıran ki üç yüz okkayı
Savaşa konulan bu son noktayı
Seyretti siperden tozda bir Seyit.
XXX
Bilirsen tarihin sana öğüttür.
Ceddin kahramandır, neslin yiğittir.
İspatı Havran’da Koca Seyit'tir.
Maya Türk mayası, özde bir Seyit.
XXX
Bu cihanda yoktur, Türk yurdu gibi
Yüksek yaylaların bozkurdu gibi,
Tek başına koca bir ordu gibi
Bulunmaz emsali, yüzde bir Seyit.
ALİ İHSAN GÜRBÜZ

Kütüphaneci, şiirin her kıtasının sonunda aynı yere dönmesi dikkatimi çekti: 'bir Seyit'. Kafiyenin de bunda payı var ama bu tekrar Seyit'i bir insan olmaktan çıkarıp herkesin ağzında dolaşan bir ada dönüştürüyor gibi geliyor bana. Son kıtadaki 'tek başına koca bir ordu' dizesi de adın nasıl büyüdüğünü gösteriyor. Ben metni okurken Seyit'in yerini biraz da o tozun içindeki adı anılmayan öbür askerlerde aramaya çalıştım. Bence bu tekrar şiiri hem yükseltiyor hem de yavaşça kişinin kendisinden uzaklaştırıyor.