Tanrı Sussa da Seçimin Ağırlığı Devredilemez

Tanrı'nın sustuğu yerde açılan boşluk, ilk bakışta bir rahatlama vaat eder gibidir: Cevap yukarıda ise, yanlış yapmanın yükü de oraya taşınabilir. Bu cazibeyi ciddiye alıyorum, çünkü bu ağırlığı tek başına taşımak gerçekten katlanılmaz olabilir. Yine de savunduğum şu: Tanrı'nın sessizliği sorumluluğu ortadan kaldırmaz, yalnızca onun kime ait olduğunu bulanıklaştırır. Bir otoriteye devretmek seçimi silmez, seçimi yapan kişiyi gizler. Sartre'ın kötü inanç dediği tutum tam burada işler: İnsan kendi seçimini bir kurala, bir geleneğe ya da bir ilahi buyruğa yaslayarak dışarıda bir kaynak kurar ve o kaynak sustuğunda bile varlığına tutunmaya devam eder.

Karşı görüşün gücünü küçümsemek istemiyorum. Dinî gelenek, ortak yükü bir cemaatin omzuna dağıtır ve bireyi tek başına yargılamaz; bu da bir merhamet biçimidir. Ama Kierkegaard'ın Korku ve Titreme'de Abraham üzerinden gösterdiği gibi, hiçbir genel ölçünün kapsamadığı son sınır anları vardır ve orada karar, adını başka bir yere yazdıramaz. Sessizlik bize hazır bir cevap bırakmaz; bıraktığı tek şey, o cevabı kendi elimizle yazma zorunluluğudur ve bu zorunluluğu kimseye devredemeyiz.