Sessiz Sinemada Canlı Müzik, Filmin Anlamını Yeniden Yazar

Bence sessiz filmin müziği süs değil, sahnenin ne olduğunu belirleyen asıl unsur. Aynı kovalamaca sahnesini hızlı bir piyano parçasıyla izlersen komedi olur, ağır bir yaylı eşliğinde izlersen tehdit olur. Perdedeki görüntü tek başına çoğu zaman belirsiz kalıyor, anlamı büyük ölçüde müzik üzerinden izleyiciye teslim ediliyor. Karşı görüş de ciddi: Güçlü bir yönetmen kadrajı ve montajı o kadar iyi kurar ki görüntü kendi hikâyesini anlatır, Chaplin gibi isimler de sessizliği bilerek sürdürdü. Yine de bana kalırsa görüntüyle izleyici arasındaki boşluğu müzik dolduruyor ve yönetmenin istediği hikâye o boşlukta yeniden yazılıyor. Film, müzikle birlikte bir metne dönüşüyor; görüntü ham madde olarak kalıyor.