Benzetme mi, somut ayrıntı mı: hangisi dizeyi gerçek kılar?

Fırın kuyruğunda kimse 'çok acıktım' diye bağırmaz, herkes simidin tuzuna bakar. Şiirde de öyle: 'çok üzgünüm' demek yerine masanın kenarındaki soğumuş çayı yazan dize okuru daha çabuk yakalar. Tuhaf olan, duygu büyüdükçe onu taşıyacak küçük nesnenin daha çok iş görmesi gerekmesidir. Bence sorun benzetmeyi bırakmak değil, onun işini bir ayrıntıya devretmek.