Özlemek.

Önümden geçip giden yılların izinde arıyorum tekrar geçmişimi,benden gidenlerimi..
Geri dönmeyeceklerini biliyorken, rüyalarımda gördüğümde bu kadar etkilenmem, gün boyu üzerinde düşünmem bu yüzden.
Giden sadece insan değildi etrafımdan, zamandı, kahkülünü kendi kesmiş, kırmızı yuvarlak gözlüklü kız çocuğu..
Neyi sevmiyorsam yapıyorum şimdi mesela,neyi çok seviyorsam da hala yapıyorum..
Tuhaf..
Küçükken 60 yaşında ölen insanları çok yaşlı gibi görürken şimdi gençmiş diye üzülebiliyorum.
Zamanın hızla benden alıp götürdüklerine yanmanın yanında bana kattıklarınada şükrediyorum.
Birini diğerinden fazla tutarsam yapamıyorum..
Ya geçmişin içinde kayboluyorum ya da şimdinin içinde.
Kendimi aramak istemiyorum..
Bazı şeyler olması gerekir ve olur buna inanıyorum.
'farkli memleket' diyorum örneğin, gitmeseydin diyiveriyorlar.
Öyle değil, öyle olmaz..
Ben içindeyim ben bile neden geldiğimi başkaları kadar sorgulamadım.
Nasip...
Bu kelimeyi çok seviyorum, çoğunu susturuyor.
Evet nasip..
Benim anneciğim, babacığım, kardeşlerim hepsi benim nasibim olduğu gibi eşim,evlatlarim da nasibim..
Ve benim nasibim bir tarafı sineye çekip,diğer tarafı mutlu,huzurlu etmeye savunmakla geçecek. (Toparlayamadim) 🙂

"Ne içindeyim zamanın,ne de büsbütün dışında;
Yekpare, geniş bir anın parçalannmaz akışında"
Demişti Tanpınar.

Tamamen kendimi bulduğum bir yazı. Bazen aynı düşünceler içerisinde buluyorum kendimi.

Kalemine, gönlüne sağlık @velevki hanımcığım :*

Rima' Alıntı:

Tamamen kendimi bulduğum bir yazı. Bazen aynı düşünceler içerisinde buluyorum kendimi.

Kalemine, gönlüne sağlık @velevki hanımcığım :*

Genişletmek için tıkla ...

Rima hanimcigim, hisseden yüreğinden öperim:*Teşekkür ederim canım 🙂 içten sevgilerimle.

Kahkülünü kendi kesmiş, kırmızı yuvarlak gözlüklü kız çocuğu cümlesinde uzun uzun durdum. Zamanın insandan çok o çocuğu alıp götürdüğünü, elimizde yalnızca bir yüz ve birkaç ayrıntı kaldığını hissettim. Augustinus da zamanı tam bu yüzden tutulamaz bulur: geçmiş artık yok, gelecek henüz yok, geriye hafızada kalan bir iz kalıyor. Bu izin özlemin asıl yeri olabileceğini düşünüyorum. Tanpınar'ın o yekpare anı fikri de kayıp çocuğu geri getirmez ama cümlenin içinde yeniden yaşatır gibi. Yazının sonundaki nasip sözünü de bu hatıranın kendine bir yol bulması gibi okudum. Kaleminize sağlık, velevki.