Okumayı Bırakmak da Bir Seçimdir ve Kitabın Ağırlığı Okurun Omuzuna Biner

Çoğu okurun rafında yarısına kadar okunmuş bir kitap vardır. Bitirilmediği için değil, bir noktada kenara bırakıldığı için orada durur. Bırakıldığında da genellikle hafif bir suçluluk eşlik eder, sanki bir sınavı yarıda terk etmişiz gibi. Bu duygunun kitabın bize yüklediği bir borçtan mı, yoksa kendi yargımızın kestirdiği bir cezadan mı geldiğini ayırmak sanıldığından zor.

Kierkegaard'ın Ya Ya Da'sında yargıç William, seçmemenin de bir seçim olduğunu söyler; ertelemek, hayatı başka birinin eline bırakmanın bir yoludur. Bunu okuma eylemine taşıyabiliriz. Zor bir felsefe kitabını bırakmak, bazen kavramlarını hayatımızda sınamanın ya da henüz hazır olmadığımızı kabul etmenin dürüst bir biçimi olabilir. Yine de bu bırakış bize aitse özgürlüğümüzün bir parçasıdır. Kitabın bizi yenmesiyle kendi tembelliğimizin bizi kaçırması dışarıdan aynı görünür, ama aynı şey değildir.

Bence asıl mesele bırakmanın kendisi değil, bırakma kararının kime ait olduğunu bilmektir. Kitabı kapatıp bir süre sonra geri dönmek isteyen biriyle hiç dönmeyeceğini bilen biri aynı eylemi yapar, ama aynı yükü taşımaz.