Öfkeyi ertelemek bastırmanın bir biçimi midir?

Kafama takılan şu: bir öfkeyi sonraya bırakmak ile onu bastırmak dışarıdan aynı görünebilir. İkisinde de o an ortada bir tartışma yok. Ama iki örneğe bakalım. Biri, kızdığı kişiyle konuşmadan önce bir hafta bekliyor, bu sürede olayı tekrar tekrar düşünüyor ve sonunda sakin bir dille derdini anlatıyor. Öteki hiç söz etmiyor, kızgınlığı unutmuş gibi davranıyor, ama bir yıl sonra küçük bir yanlışta sert tepki veriyor. Birincisi ertelemiş, ikincisi bastırmış olabilir mi? Ölçüt beklemenin süresi mi olmalı, yoksa öfkenin o süre içinde ne yaptığı mı?

Stoacı gelenekte erteleme yargıyı berraklaştırmak içindir. Ama berraklık gerçekten gelmiş mi, yoksa öfke yalnızca görünmez mi olmuş? Bunu kişi kendi içinden nasıl ayırt edebilir?