Niyet Erdemi Ölçmeye Yeter mi?

Niyetimiz iyi olduğunda yaptıklarımız hakkında gerçekten ne kadar şey söylenebilir? Başlıktaki fikri kendi anladığım kadarıyla şöyle kuruyorum: Kendi felsefemizi sınarken niyete bakmak kolay ve rahatlatıcı, ama bu ölçüt yaptıklarımızın tutarlılığını görmemizi engelleyebilir. Yani niyet erdemin kanıtı değil, belki yalnızca bir başlangıç noktası. Bunu bir örnekle düşüneyim: Bir arkadaşa söz verip unutan biri, unutmanın kötü niyetten değil dikkatsizlikten geldiğini söylüyor. Niyeti gerçekten temiz olabilir. Ama arkadaş beklediğini alamadığında ortada somut bir boşluk var ve niyet o boşluğu kapatmıyor gibi görünüyor. Takıldığım yer şu: Niyet tek başına yetmiyorsa, eylem tek bir örnekle mi değerlendirilmeli, yoksa zamanla tekrarlanan bir örüntüye mi bakılmalı? Dışarıdan bakan bir gözlemci, bizim kendimize bakışımızda görmediğimiz neyi görebilir?