Kaygı, Özgürlüğün Bilincine Varmak Olarak: Varoluşçu Bir Okuma

Varoluşçu gelenekte kaygı korkudan ayrı bir duygudur. Korkunun bir nesnesi vardır, kaygının ise çoğu zaman yoktur ya da ne olduğu belli değildir. Kierkegaard bu duyguyu, insanın önünde açık olan olanakları fark ettiği an olarak düşünür; bu açıklık insanı sarsar çünkü hiçbir dış güvence onu seçmekten kurtarmaz. Heidegger aynı sezgiyi dünyanın anlamının bir an için geri çekilmesi olarak okur: ev, iş, alışkanlık birden yabancılaşır ve geriye yalnızca kendimizin kalması kalır. Sartre ise seçimin yalnızca bizim için değil, bir biçimde herkes için geçerli olduğunu fark etmenin ağırlığını anlatır. Bu çerçeveden bakınca kaygı bir arıza değil, bir bilgi taşır: seçmek zorunda olduğumuzu. Onu tamamen bastırmak ya da yok etmek, bu bilgiyi de yok etmek anlamına gelir. Yine de her kaygının bu bilgiye yaslandığını söylemek yanlış olur. Bazı kaygılar seçenekleri açmaz, daraltır; kişi ne seçeceğini değil, hiçbir şey seçmemek için bir sığınak aramaya başlar. Bence ayrım, kaygının bir yöne mi yoksa her yöne mi yaslandığında yatıyor. Bir yöne yaslanan kaygı yol gösterir, her yöne yayılan kaygı ise özgürlüğü değil, özgürlüğün korkusunu büyütür.