Kavram sorgulamak bir bilgi değil, bir alışkanlıktır ve değerini durmayı bilmesinden alır

Bir tanımı karşı örnekle sınadığımızda iki şeyden biri olur: ya tanım değişir ya da bizim sezgimizin ne kadar bulanık olduğunu fark ederiz. Bilgiyi doğru ve doğrulanmış inanç olarak tanımlamak, Gettier'in örneğiyle sarsılınca bu ikisini ayırmak zorunda kalırız. Yani sorgulama bize bir şey öğretir, ama neyi öğrettiğini her seferinde ayrıca sormak gerekir.

Bence kavram sorgulamak bir bilgi biçimi değil, bir alışkanlıktır. Kendi başına bir şey söylemez; değeri, ne zaman bırakıldığına bağlıdır. Her cevabı yeni bir soruyla karşılayan biri, bilgiye yaklaşmak yerine kararı ertelemeyi öğrenmiş olabilir. Bu durumda sorgulama, bilginin kendisinden çok bir kaçışa dönüşür.

Karşı görüşün gücünü küçümsemiyorum: sınırları göstermek de bilgi üretir ve Sokrates'in bilmediğini bilmesi tam da bu tavırdı. Ama bu tavrın öğretici kalması için bir durak noktası gerekir. Karşı örnekler aynı yöne biriktiğinde ve yeni bir ayrım artık kullanım durumlarını değiştirmediğinde, tanım yeterince sınanmış sayılır; ötesi çoğunlukla yalnızca yorgunluk üretir.