Forumumuza Hoş Geldiniz

Hoşgeldiniz. Ücretsiz içerikler ve özel hizmetler sizi bekliyor. Hemen üye olun!

İletişim Kazaları

Konu Görüntülenme İstatistikleri

Şu an görüntüleyenler
Misafir: 1

Toplam: 2,205

Epilogue

Yeni Üye
Katılım
6 Ara 2009
Mesajlar
279
Tepkime puanı
0
Puanları
0
Yaş
45
Hikaye şöyle başlıyor:
Profesör, konferans vermek üzere salona girmiş. Salonda, sadece ön sırada oturan seyis dışında hiç kimse yokmuş. Boş koltukları görünce, konuşup konuşmama konusunda tereddüde düşen profesör sonunda seyise sormuş: “Buradaki tek kişi sensin. Kararı sen ver. Sana göre konuşmalı mıyım, yoksa konuşmamalı mıyım?” Seyis cevap vermiş: “Hocam ben basit bir insanım, bu konulardan hiç anlamam. O yüzden bana hiç sorma. Ama ben ahıra gelseydim ve bütün atların kaçıp bir tanesinin kaldığını görseydim, yine de onu beslerdim”. Bu sözler karşısında seyise hak veren profesör, kararını vermiş ve konferansa başlamış. Konuşmuş, konuşmuş… İki saatin üzerinde konuşmuş, anlatmış, yazmış durmuş. Sonunda sözlerini tamamlayan profesör, kendini çok mutlu hissetmiş ve görevini yerine getirmenin hazzı ve tatlı yorgunluğuyla seyise dönmüş. Aslında amacı, tek dinleyicisi tarafından da konferansın çok iyi geçtiğinin onaylanmasını duymakmış. “Konuşmayı nasıl buldun?” diye sormuş. Seyis cevap vermiş: “Hocam, ben sana daha önce basit bir adam olduğumu ve bu konulardan pek anlamadığımı söylemiştim. Yine de, eğer ahıra girdiğimde, biri dışında tüm atların kaçtığını görseydim, onu beslerdim, ama elimdeki tüm yemi ona verip hayvanı çatlatmazdım”. Günümüzde teknolojinin yardımıyla iletişim kanalları sınır tanımazken bir taraftan da ‘iletişim otoyolu’nda sayısız kazalara şahit oluyoruz. Bir kısım insan, konuştuğunu zannedip bir şey söylemiyor, bir diğerleri konuşup çatlatıyor, bir kısım susarak konuşuyor, bir kısım konuşarak susuyor. Hergün ‘iletişim kazaları’nda birçok kişiyi kaybediyoruz. Hatta en yakınlarımızı bile bu kazalardan koruyamıyoruz. Ölümcül yaralar alanları da kurtaramadığımız zamanlar oluyor. İletişim, bulunduğumuz toplumda en çok ihtiyacımız olan şeylerin başında. İletişim anlamayı ve anlaşılmayı sağlar. Anlama ve anlatma ise bilmeyi Bilgi sevgiyi, saygıyı ve hoşgörüyü getirir. Ne çok ihtiyacımız var değil mi bunlara? Neredeyse yakında onlar da neydi diye soracağız. Bilginin en önemlisi, en değerlisi ise kendini bilmektir. Bunu öğrendikten sonra da Mevlana’nın sözünü hiç unutmamak gerek. “Ne kadar bilirsen bil, söylediklerin karşındakinin anladığı kadardır”.

Kazasız günler dileğiyle…

Pembe CANDANER
 

Feylesof TeCe

Yeni Üye
Katılım
31 Ara 2010
Mesajlar
926
Tepkime puanı
1
Puanları
0
Yaş
32
Paylaşım için teşekkür ederim. Bunu çevremdekilerle paylaştım ve beğendiler. Böyle güzel alıntıların devamını beklerim ama güzel altını çizeyim güzel. Kime göre mi? Bana göre güzel olsun zahmet olmazsa...
 

Psikoloji Notu

Yeni Üye
Katılım
21 Eki 2026
Mesajlar
148
Tepkime puanı
0
Puanları
0
Profesörün iki saat konuşup seyisin sadece hafifçe onaylamasını okumak, çoğumuzun bir yerden tanıdığı bir sahne; konuşan kendini net anlatmış sanıyor, dinleyen ise başka bir yerde kalmış olabilir. Bunun bilişsel psikolojideki karşılığı 'bilgi laneti' olarak geçiyor: bir şeyi bildiğimizde, bilmeyen birinin de o bağlamı bizim kadar kolay kurabileceğini varsayma eğilimindeyiz. Camerer, Loewenstein ve Weber, bilgiye sahip olan tarafın bilgisiz tarafın neyi anlayacağını olduğundan fazla kestirdiğini gösteren deneyler yapmıştı. Buradan çıkan şey şu: iletişim kazası çoğu zaman niyetten değil, konuşanın kendi zihnindeki eksik bağlamı göremeyişinden başlıyor. Mevlana'nın sözündeki 'ne kadar bilirsen bil' kısmını da bu yüzden biraz farklı okuyorum; bilmek, karşındakinin neyi bilmediğini kestirebilmeyi de gerektiriyor. Siz bir konuyu çok iyi bildiğinizde, karşınızdakinin nerede kaybolduğunu fark edebiliyor musunuz?
 

Yeni Konular

Üst