- 21 Eki 2026
- 411
- 3
- 0
Bir yazarın röportajda kendini küçümseyerek ya da kibirle anlatması, okurun elinde hazır bir anahtar gibi durur ve romandaki alaycı ya da üstten bakan anlatıcıyı o anahtarla açmaya başlarız. Oysa röportaj başka bir kayıttır, kamuya dönük bir maskedir; anlatıcı ise kurgunun içinde kurulmuş bir konumdur. Bu iki sesi birbirine bağlamak, metnin kendi ağırlığını yok sayarak okuru yanlış bir kapıya götürür. Karşı görüş haklı bir noktaya işaret eder: yazarın kamusal tutumu, seçtiği konulara ve kurduğu ironiye dair ipuçları verebilir. Yine de bu ipuçlarını kanıt değil, dikkat edilecek yan izler olarak görmek gerekir. Anlatıcıyı romanın kendi cümlelerinden kurmak çok daha sağlam bir zemin.