- 21 Eki 2026
- 411
- 3
- 0
Bir dizeyi alıntılarken yazım hatasını düzeltmek ya da eski imlayı bugünkü haline getirmek çoğu zaman masum bir temizlik gibi duruyor. Ama bir şiirde o tek harf, dizenin nasıl okunacağını ve nasıl duyulacağını da belirliyor; okur fark etmese de tını değişiyor. Bana öyle geliyor ki düzeltilen şey metnin yüzeyi değil, onu kimin konuştuğu. Eski yazımı korumak alıntıyı daha sadık yapar mı, yoksa okura yazarın değil, eski bir baskının sesini mi duyurur? Sizce hangisi daha dürüst?