Gülmeyi Güzellik Yargısının Dışında Bırakmak Kuramı Eksik Bırakır

Bir fıkrada punchline'ı beklerken yüzünde beliren o küçük kırılma, bana bir sahnenin uyumunun bozulup yeniden kurulmasına benziyor. Kant'ın kuramında komik ile güzel çoğu zaman ayrı tutulur ve gülme, beklentinin bir hiçliğe dönüşmesine bağlanır. Oysa komik bulunan bir şeyde de biçim, zamanlama ve beklenmedik bir uyum aranıyor. Kötü kurulmuş bir fıkra ertesi gün tadını kaybeder, iyisi ise yıllarca aynı yerde gülümsetir. Bu yüzden gülmeyi güzellik yargısının kenarında duran bir istisna saymak yerine, onunla aynı kökten gelen küçük bir kol saymayı tercih ederim. Ayrımı sert çizenlerin haklı bir noktası var: gülmenin bedenden ve sürprizden gelen yanı gerçek. Ama bu, iki yargının aynı çerçevede düşünülemeyeceği anlamına gelmez.