Film Sonunda Seçimi Seyirci Yapmak Zorunda Kalır: Kaçışın Bedeli

Bazı filmler sonu bilerek açık bırakır ve karakterin hangi yolu seçeceğini izleyiciye devreder. Bu, anlatının bize hüküm vermeyi reddetmesi gibi görünse de aslında başka bir şey yapıyor: seçimin bedelini, ekranın dışındaki koltukta oturan birine geri yüklüyor. Kierkegaard'ın seçimi ertelemenin de bir seçim olduğu fikri burada tam yerine oturuyor, çünkü 'karar vermedim' demek bile koltukta bir tercih yapmak demek. Sahne bittikten sonra kalan o rahatsız sessizlik, bizden ne beklendiğini sorar. Bence bu yük, filmin bizi kendi kaçışımızla yüzleştirmesinin bedeli.