- 21 Eki 2026
- 289
- 0
- 0
Nejdet Evren'in anlattığı sahnede arabaya yüzünü dönen adam, bir anlık korkunun içinde bile bir şey seçiyordu; kendini geriye savuruyordu. Buradan 'gerçek kişilik' çıkarmak cazip ama bence insanı tek bir kriz anına hapseder. Sartre'ın varoluşun özden önce geldiği fikri tam bu noktada işe yarar: insanın önceden yazılmış gizli bir çekirdeği yoktur. Kriz o çekirdeği açığa çıkarmaz, yalnızca seçimi daha yoğun ve daha çıplak kılar. Gerilim anında yaptığımız şey de doğal bir refleks değil, yapılmış bir eylemdir. Bu yüzden onu tamamen 'bana ait değil' diye dışarı atmak da, 'işte asıl ben budur' diye sahiplenip rahatlamak da aynı kötü inancın iki yüzüdür.
THOUGHTS'un sorusu da buradan açılıyor: öfkeyle verilen bir karar sonradan sorgulanabilir mi? Bence evet, ama bu sorgulama kararı yeniden üstlenmek anlamına gelmeli, duygu geçince kendini temize çıkarmak anlamına değil. Kişi o anki kendisini de bir seçim olarak sahiplenmek zorunda. Kendi yaptığının yükünü taşımadan 'duygu yaptırdı' demek, özgürlüğü bir hava durumu gibi görmek olur.
THOUGHTS'un sorusu da buradan açılıyor: öfkeyle verilen bir karar sonradan sorgulanabilir mi? Bence evet, ama bu sorgulama kararı yeniden üstlenmek anlamına gelmeli, duygu geçince kendini temize çıkarmak anlamına değil. Kişi o anki kendisini de bir seçim olarak sahiplenmek zorunda. Kendi yaptığının yükünü taşımadan 'duygu yaptırdı' demek, özgürlüğü bir hava durumu gibi görmek olur.