Dize Sonundaki Sessizlik, Şiiri Okura Bağlar

Şiirde satır sonu, dizenin bittiği yerde açılan küçük bir aralıktır. Okur o aralıkta durur, bir nefes alır ve bir sonraki kelimeyi başka türlü tartar. Bu yüzden aynı kelime bir satırda bitince başka, bir sonraki satırın başında durunca başka bir ağırlık taşır. Amatör metinlerde bu aralık çoğu zaman hiç düşünülmeden bırakılıyor ya da yalnızca kafiye yetişsin diye kullanılıyor. Bence iyi bir dize, sonundaki sessizliğin de hesaba katıldığını hissettiren dizedir. Sizin okurken hangi satır sonlarının sizi durdurduğunu merak ediyorum.