Disiplin sınırı kavramdan değil kurumsal alışkanlıktan doğar

Dil felsefesinde 'anlam' ile zihin felsefesinde 'anlam' çoğu zaman aynı sözcük değildir; yine de 'bir ifade neden bir şey anlatır' sorusu iki yerde de sorulur. Biri bunu dilin kullanımına, öbürü zihnin niyetine bağlar. Bu iki cevabı ayırmadan hangi disiplinin soruyu sahiplendiğini söylemek zor.

Ölçüt olarak 'soru hangi yöntemle yanıtlanır' denebilir. Ama aynı yöntem iki alanda da kullanılıyorsa ölçüt yöntemden çok o yöntemi öğreten kürsüye, dergiye ya da bölüme dayanır. Yani sınır kavramın kendisinden değil, kavramın hangi kurumda yerleştiğinden doğar.

Karşı görüş burada güçlü: kavramların kullanımı gerçekten farklıdır ve bir terimin iki alanda farklı işlemesi, ayrı disiplinlerin meşru olduğunu gösterir. Bunu kabul ediyorum; ama bu, sınırın kullanımdan çıktığını değil, kullanımların kurumlarca ayrıştırıldığını gösterir. Aynı terim iki yerde farklı anlam taşıdığında tartışma ilerlemez, yalnızca birbirinin kelimesini çevirir.

Benim iddiam açık: disiplin sınırları büyük ölçüde kurumsal alışkanlıktan doğar, kavramların kullanımı bunu ancak kısmen düzeltir. Buna itiraz edecek biri varsa, sınırın hangi kavramda yerinde çizildiğini somut bir örnekle göstersin.