Ben Kimim

Ben Kimim?
Ben ne değilimi bulduğumuz zaman yavaş yavaş ne olduğumuz kendini göstermeye başlar.
Üzerimize oturmayan giysileri çıkardıkça ben kimim çıplaklığı kendini gösterir.

iuflsfozkn' Alıntı:

...ben var mıyım ? diye sormadan edemiyorum..varlık olarak var olmak zihinlerde var olmak ile aynı şey değil..

Genişletmek için tıkla ...

"Var olmak, algılanmış olmaktır" diyor Berkeley
...düşünmeye, sorgulamaya ve yazmaya devam ettiğiniz sürece benim için "var"sınız kuşkunuz olmasın.

Ben Kimim?
Ben Kim miyim?
Ben, bu güzide sitenin yasaklı üyesi "monaliza"yım.
Felsefe.net'e son kez teşekkür etneye uğradım.

Esenlik dileklerimle...

denize ulaştığında ırmak yok olur.yaratıcıya ulaştığımızda 'ben' kalmaz.biz ırmak tanrı denizdir.
su kaynaktan çıktığında temizdir , yol aldıkça kirlenir ve denize ne kadar uzaksa o kadar kirlenir.denize yakın olan su çok fazla kirlenmez. ))

ben kimim ? soru işaretleri arasında kaybolan bir soru işaretiyim.

“Ben kimim?” sorusu iki ayrı soruyu aynı cümleye sıkıştırıyor. Birincisi niteliksel: hangi değerlere bağlıyım, hangi yargıları gerçekten benim sayıyorum? İkincisi sayısal: bugün konuşan ben ile on yıl önceki ben aynı kişi mi? Konunun ilk mesajları çoğunlukla birinci soruyu tartışıyor. repla64’ün “kendin ol” öğüdü ve glsezinrs’in “ne olmadığını bilmek” yolu niteliksel bir kimliğe yöneliyor. Azadî’nin ırmak ve deniz benzetmesi ise bireysel kimliğin sona ermesini düşündürdüğü için ikinci soruya yaklaşıyor. İki soru birbirine bağlı görünse de ayrı yanıtları var.

Bu ayrım Hume’un kişisel özdeşlik tezine doğrudan değiyor. Hume, A Treatise of Human Nature’ın birinci kitabında, içe baktığında sürekli bir “ben” algısına rastlamadığını, yalnızca birbirini izleyen algılar bulduğunu söyler. Kimliği de benzerlik ve sürekliliğin hayal gücünde yarattığı bir kurgu olarak açıklar. Bu doğruysa “kendin ol” öğüdü bir metafizik öze mi dayanmak zorunda? Bence hayır. Öğüt sayısal bir özdeşliğe, yani bütün zaman boyunca aynı kalan bir taşıyıcıya ihtiyaç duymaz. Niteliksel bir tutarlılığa dayanabilir: değerlerini düşünerek seçmek, yargılarını yeniden sınamak ve başkasının ölçüsünü kendi ölçün yerine koymamak. Bu bir öz değil, bir süreçtir ve Hume’un tezini çürütmez.

Ancak bu kaçış bedava değil. “Kendin” yalnızca bir süreç ise, süreci kimin yürüttüğünü ve tutarlılığın neye göre ölçüldüğünü söylemek gerekir. Ölçüt dışarıdan gelirse öğüt yeniden başkasının kalıbına döner. iuflsfozkn’un “kendimce yaşamak” ifadesi tam bu gerilimi taşıyor: “kendimce” kime göre? Bu yüzden “kendin ol” bir tespit değil, bir ölçüt önerisi olarak okunmalı. Ölçütün ne olduğu ve sınamayı kimin yaptığı ayrılmadan, öz var mı yok mu tartışması yerinde sayar.