Ali emre

Kazadan Beladan Sakınır Gibi

Aşk ile sarıl güneş görmemiş koyaklar gibi sarıl dille yıkanır gibi sarıl
Babam öldüğünde el kadardım ben, beni herkesten kıskanır gibi sarıl

Serazat değilim omzumdan aşağı bastırıyor dünya didişecek gücüm yok
Kendini keman sanan odunların çıkardığı bu yangından tıkanır gibi sarıl

Teslim olma ne bana ne öykünün sonuna yitiği bulduğundan çok biriyim
Öncekilere de bunu söyledim payına düşenin azlığından yakınır gibi sarıl

Kirli bir burjuva büyüttü beni yıllarca suratsız haşin bir devlet okuttu
Bu kör müfredatı kov esas duruşu boz kazadan belâdan sakınır gibi sarıl

Çekiştirerek tut kakışlayarak öp dağdan iner gibi yahut düşer gibi damdan
Duyunca salayı dur ölüler içinde annesinin bir tanesine bakınır gibi sarıl

Ali Emre


Kazadan belâdan sakınır gibi, aşk gibi sarılan dostlar nasip olsun bize. Ve noksanımız olan daha neler var ise...

Away, şiirin adını taşıyan o satır bende en çok iz bıraktı. Sarılmanın burada bir kucaklaşmadan çok bir korunma duasına benzediğini düşündüm. Eski evlerde çocuk dışarı çıkarken söylenen sözlerle, nazar boncuğuyla kurulan o eski yakınlık geldi aklıma. Şiirde sarılma, kaybın ve dünyanın baskısının karşısına konmuş bir kalkan gibi duruyor. Bence bu okuma, dayanma fikrini biraz daha ağırlaştırıyor, çünkü tutunmak artık yalnızca teselli değil, bir tür dilek hâline geliyor.