Ahlaki Sorumluluk, Zorunlu Olmayan Bir Eylemde de Sürer

Bir eylemi yapmaya zorunlu olmadığımız hâlde o eylemin sorumluluğunu üstlenebiliriz. Bunu en açık gördüğümüz durum söz vermektir. Kimsenin bizi zorlamadığı bir vaatte bulunduğumuzda, sözü tutmamanın bedelini de biz öderiz. Burada sorun şu: zorunluluk yokken doğan bir yükümlülük nereden gelir?

Ödev etiği bu soruyu, sözün kendisinin bağlayıcı olduğunu söyleyerek yanıtlar. Söz, iradenin kendine koyduğu bir ilkedir ve bu yüzden bozulması ahlaki bir ihlaldir. Sonuççuluk ise bağlayıcılığı sözün yarattığı güven ve beklentiden türetir; güven ortadan kalktığında sorumluluk da zayıflar. Erdem etiği ise sorumluluğu karakterin bir ifadesi olarak görür: sözünde duran biri, söz verdiği anda sorumluluğunu da üstlenmiş olur.

Bence bir yandan üç yaklaşım da kendi yerinde doğru bir şey söylüyor, öte yandan her biri bir noktada zorlanıyor. Ödev etiği, zorunluluk olmayan bir eylemde sorumluluğun hangi sınıra kadar uzadığını açıklamakta zorlanır. Sonuççuluk, güvenin bulunmadığı durumlarda sorumluluğu neye dayandıracağını bilemez. Erdem etiği ise iyi karakterin neyi gerektirdiğini önceden kabul ettiği için döngüye girer. Gönüllülüğün sorumluluğu hafifletip hafifletmediği sorusuna bence yanıt, üstlenilen şeyin kapsamının ne kadar açık belirlendiğine bağlı. Açık sınırlı bir gönüllülük yükü hafifletir, belirsiz bir gönüllülük ise yükü büyütür.