Zevk yargısının nesnelliği: Hume ve Kant'ta beğeni standardı

Zevkler ve renkler tartışılmaz deriz, ama bir arkadaşımız arabesk bir parçayı 'kötü' ilan ettiğinde içimizden bir ses itiraz eder ya da sessizce katılırız. Hume bu gerilime bakıp iyi bir eleştirmenin ölçüsünü aradı; Kant ise zevk yargısının öznel olduğunu ama herkesten onay beklediğini söyledi. Bence fark şurada: sevmek bana ait, 'kötü' demek ise ortak bir zemin iddiası taşıyor.