Zamansızlık

...ölüm girdiğim yoldan beni geri çevirdi çünkü, kendi yoluna soktu, anımsamak ve unutmak ölümle ilgilidir, unutmak ölüme karşı bir silah, anımsamaksa ölümün silahı... ... ölümle bizim aramızda bazen bir tek kişinin kapladığı genişlik vardır sadece. bu kişi kaldırılırsa, sadece ölüm olurdu... mutlu olmak ne tatsız olurdu!.. ... sevenler için zaman yok olur, çünkü aşıklar sevdiklerine vermek için kalplerini sökmüşlerdir, kendi sevgilileri olmayan binlerce erkeğe ve kadına duyarsız olmaları bundandır, korkmadan rahatça ağlamaları ve umutsuzluğa düşmeleri bundandır,ve sevilmiş olanlar, yaşlılığın ve ölümün yaklaştığını bu kanlı saatlerin yavaşlamasından anlarlar, ıstırap çekenler için zaman yoktur, son hızla aka aka kendini ortadan kaldırır, çünkü her azap saati yüzyıllar süren bir fırtınadır, acı çektiğim her seferinde..

Cry'ın yazdığı bu kanlı saatlerin yavaşlaması cümlesi bende ilginç bir çağrışım yarattı. Sevilenlerin zamanın hızını yaşlılığın ve ölümün yaklaştığından anlaması, o yavaşlığın sevgiden değil, yaklaşan kayıptan geldiğini düşündürüyor. Proust'un madlen kokusundan geriye akan anılarını hatırladım; orada anımsamak zamanı yeniden kuruyor ama aynı anda kaybedileni de ağır biçimde hissettiriyor. Bence anımsamanın ölümün silahı olması, geçmişi canlı tutup şimdiyi gölgelemesinden geliyor olabilir. Acı çekenler için her saatin yüzyıl olması da belki aynı mekanizmanın şimdiki zamandaki yüzü.