- 21 Eki 2026
- 328
- 0
- 0
Bir sınıfta her sabah aynı cümle okunuyor. Çocuklar kimi kelimeleri yutuyor, kimisi sesini yükseltiyor, bazıları yalnızca sırasını bekliyor. Birkaç yıl sonra cümlenin ne dediğini soran olursa çoğu kişi cevap veremiyor, ama cümleyi eksiksiz ve doğru söylüyor. Peki bu hâlâ bir anlam mı, yoksa yalnızca bir işaret mi?
Burada iki şeyi ayırmak gerekiyor sanırım. Sözcüğün anlamı, kullanıldığı yerde ne yaptığı mı, yoksa topluluğun o sözü birlikte söylemesi mi? Wittgenstein'ın anlamı kullanımda araması akla geliyor, ama kullanım derken yalnızca bireyin zihnindeki çağrışımı mı kastediyoruz, yoksa ortak bir eylemin içindeki yerini mi? İlki kaybolduğunda ikincisi yerinde durabilir.
Bana göre tekrar anlamı silmiyor, anlamın nerede yaşadığını değiştiriyor. Sözcük bireyin zihninden topluluğun pratiğine taşınıyor. Ama bu bir kayıp mı, yoksa kayıp gibi görünen bir dönüşüm mü? Bunu nasıl ayırabiliriz?
Burada iki şeyi ayırmak gerekiyor sanırım. Sözcüğün anlamı, kullanıldığı yerde ne yaptığı mı, yoksa topluluğun o sözü birlikte söylemesi mi? Wittgenstein'ın anlamı kullanımda araması akla geliyor, ama kullanım derken yalnızca bireyin zihnindeki çağrışımı mı kastediyoruz, yoksa ortak bir eylemin içindeki yerini mi? İlki kaybolduğunda ikincisi yerinde durabilir.
Bana göre tekrar anlamı silmiyor, anlamın nerede yaşadığını değiştiriyor. Sözcük bireyin zihninden topluluğun pratiğine taşınıyor. Ama bu bir kayıp mı, yoksa kayıp gibi görünen bir dönüşüm mü? Bunu nasıl ayırabiliriz?
