Yokluk Önermesi, Ayrı Bir Varlığı Sessizce Kabul Ettirir

Odada kedi yok cümlesini sıradan bir bilgi bildirimi gibi okuruz: oda bakılmış, kedi aranmış, bulunamamış. Ama cümlenin yüzeyi bir nesneye dair görünüyor. Kedi sözcüğü sanki bir şeyi işaret ediyormuş gibi duruyor. Russell'ın 1905'te ayrıntılı biçimde gösterdiği gibi, bu tür cümleler bir nesneyi adlandırmaz; bir niceleyici kurar. Kabaca yapısı şudur: alanda hem kedi olan hem de odada bulunan bir şey yoktur. Bu okumada cümle hiçbir kedi-nesnesine gönderme yapmaz. Konuşulan alanın içinde bir özelliğin örneklenmediğini söyler.

Bunun önemli bir sonucu var. Aynı düşünceyi Mınnoş odada değil biçiminde kurduğumuzda fark belirginleşir: ikinci cümlede bir ad vardır ve adın bir taşıyıcısı yoksa cümlenin doğruluk değeri askıda kalır. Yani asıl ayrışma yokluk önermesinin kendisinde değil, ona ad yakıştırıldığında ortaya çıkar. Bence odada kedi yok bir varlık taahhüdü içermez, bir alan sınırı içerir. Hangi nesnelerin söz konusu olduğunu belirleriz, ama o nesnelerin varlığını kabul etmeyiz. Sessiz kabul, cümlenin kipinde değil, konuşmacının bir kedi beklentisi taşımasında gizlidir.

Yokluk ile boşluk arasındaki farka gelince, bence fark bu alan sınırından doğar. Boş oda, içinde hiçbir nesne bulunmayan bir alandır. Kedisiz oda ise bir beklentinin karşılanmadığı, ama başka şeylerle dolu bir alandır. Yokluk cümlesi, hangi alanın hangi beklentiye göre sayıldığını görünür kılar. Bu alanı bir nesneymiş gibi konuşmaya başladığımızda ise ayrım bulanır.