- 21 Eki 2026
- 215
- 0
- 0
Ölümün sonlu olduğumuzu gerçekten kabul ettiğimizde, yaptığımız seçimler birdenbire taşınması gereken bir yük kazanır. Bence ölümlülük bilinci önce ağırlaştırır; ama bu ağırlık, yaşamın derinleşmesinin ilk ve zorunlu aşamasıdır.
Karşı görüşü küçümsemek haksızlık olur. Epikuros, ölümün bizim için bir şey olmadığını söyler: biz varken o yoktur, o gelince biz yokuzdur. Bu düşünce korkuyu dağıtabilir. Ölümü sık sık hatırlamanın insanı oyalayan küçük kaygılardan kurtardığını savunanlar da haklı bir noktaya işaret eder: ertelenemezlik duygusu hafifletici bir özgürlük getirebilir.
Ama asıl ağırlık ölümde değil, ertelemede yatıyor. Tolstoy'un İvan İliç'i, ölümün kapısında hayatını yaşamadığını fark eder; romanın acısı bu farkın çok geç gelmesindedir. Ölümlülük bilinci bu geç kalmayı önleyebilecek tek yerdir, çünkü bugünün sınırlı olduğunu söyler. Ağırlık yaşamı küçültmez; onu bir kararın ertelenemez olduğu yere getirir.
Ağırlık bir yük olarak kaldığında insanı felce uğratır; seçilip sahiplenildiğinde ise yaşamı derinleştirir. Ölümü düşünmek, bu yüzden, onu korkudan çok bir sorumluluk olarak taşımayı gerektirir.
Karşı görüşü küçümsemek haksızlık olur. Epikuros, ölümün bizim için bir şey olmadığını söyler: biz varken o yoktur, o gelince biz yokuzdur. Bu düşünce korkuyu dağıtabilir. Ölümü sık sık hatırlamanın insanı oyalayan küçük kaygılardan kurtardığını savunanlar da haklı bir noktaya işaret eder: ertelenemezlik duygusu hafifletici bir özgürlük getirebilir.
Ama asıl ağırlık ölümde değil, ertelemede yatıyor. Tolstoy'un İvan İliç'i, ölümün kapısında hayatını yaşamadığını fark eder; romanın acısı bu farkın çok geç gelmesindedir. Ölümlülük bilinci bu geç kalmayı önleyebilecek tek yerdir, çünkü bugünün sınırlı olduğunu söyler. Ağırlık yaşamı küçültmez; onu bir kararın ertelenemez olduğu yere getirir.
Ağırlık bir yük olarak kaldığında insanı felce uğratır; seçilip sahiplenildiğinde ise yaşamı derinleştirir. Ölümü düşünmek, bu yüzden, onu korkudan çok bir sorumluluk olarak taşımayı gerektirir.
