velev ki öyle...

Kendime söylediklerimi kimseciklere söyleyemiyorum.

Adına iç ses diyorlar, senden içerü olan bir şey, bir kişi değil bu, binlerce kişi suretine bürünmüş sen'ler.

Bazen azarlıyorum,bazen sakinleştirmeye çalışıyorum, bazen mutluluğuna ortak olup halaya duruyorum. Gel gör ki nasıl da seviyorlar içimdeki benler, nasil da seviyorlar kaygıyı, hastalık üretmeyi,en kötü ihtimali, öte tarafı, ödülü değilde illaki cezayı,nuru değil de huzursuzluğu...

Hepsi birbirine benziyor, farklı fistanlara bürünmüş, aynı dili gürültüyle konuşan benler,senler,onlar.

Tek bir şeye bakar onları susturmak, dua diline sarılmak, şer gibi görünende hayr aramak, gaza gelmemek, fevri olanı toprakla örtmek,gayret etmek, tekrar etmek, yürümek yürümek...
Olsun gayret iyidir, gerisi bir şekilde gelir.

Hoşça kal günlük.

kalemine sağlık olsun canım :*

smile' Alıntı:

kalemine sağlık olsun canım :*

Genişletmek için tıkla ...

Teşekkür ederim canim :*

Bizler; benlere de, onlara da benzemez...

Hume bu iç kalabalığa bakıp evin odalarını saymış ama ev sahibini bulamamış gibi. Feyzal'in dediği gibi benlere de onlara da benzemeyen bir şey varsa, bu odaların birinin sahibi olduğunu sanmamak belki ilk adım. Öz dediğimiz şey, sesleri tek tek dinlemekten çok hangisinin kapıyı açtığını fark etmekten çıkıyor olabilir.