Kayıp Bir Dilin Kalıntısı Şiirde Boş Bırakılmış Bir Yer Açar

Bence şiirdeki anlaşılmayan bir sözcük, okurdan kaçılacak bir engel değil, metnin bilerek bıraktığı bir kapı. Bir dil yavaş yavaş unutulurken geriye çoğu zaman tek bir kelime kalır ve o kelime sayfada durduğu sürece okur onu tamamlamak zorunda hisseder. Bu boşluk ritmi bozmaz, çünkü ses önce gelir; anlam ise okurun kendi hafızasından ve sezgisinden sonra gelir. Karşı görüşe göre sözlükte karşılığı bulunmayan bir kelime metni dışarıda bırakır ve okuru sahibinden uzaklaştırır. Bu itiraz ciddi, ama bana kalırsa şiir tam da bu uzaklığın içinde kendi sesini bulur.