Unutkanlık Bazen Kasıtlı Bir Sessizliğe Benzer

Bir ismi ya da randevuyu unuttuğumuzda çoğumuz bunu dikkatsizlik sayar, geçer gideriz. Ama bazen unuttuğumuz şeyin etrafında hep bir gerginlik olduğunu fark ederiz. Savunma mekanizması kavramı tam bu sezgiye bir çerçeve sunuyor: zihin, rahatsız edici içeriği bilinç dışına itebiliyor. Merak ettiğim yer şu: bir unutmanın tercih olup olmadığını, sonradan bulduğumuz açıklamalardan nasıl ayırabiliriz? Sizce gündelik bir unutmayı bu şekilde okumak mümkün mü?