Tek bir örnek genel bir iddiayı kanıtlamaz, yalnızca onun sınırını sınar

Serbest kürsüdeki bir deneyimin gücü, iddianın hangi sözcüğe dayandığına bağlıdır. 'Bu yöntem bana iyi geldi' ile 'bu yöntem herkese iyi gelir' aynı kanıtı kullanmaz. İlkinde tek bir gözlem yeterli olabilir. İkincisinde ise gözlemin kapsadığı kişi sayısı, koşullar ve dışlanan durumlar sorulmak zorundadır.

Ayrım iki adımda işler. Birincisi, iddianın kapsamını açıkça yazmak: hangi durumlar, hangi koşullar, hangi zaman aralığı. İkincisi, anlatılan örneğin bu kapsamın içinde mi yoksa sınırında mı durduğunu görmek. Tek bir örnek kapsamın içindeki bir durumu gösterebilir, ama 'her durumda' ifadesini doğrulamaz. İddia kapsamın tamamını kapsıyorsa tek bir karşı örnek onu çürütür. Popper'ın kara kuğu tartışmasındaki asimetri budur: bütün kuğuların beyaz olduğunu tek bir beyaz kuğu kanıtlamaz, tek bir siyah kuğu ise yeter.

Buradan şu sonuç çıkar: Serbest kürsüde sunulan bir deneyimin değeri, anlatıcının iyi niyetiyle değil, iddianın ne kadar geniş tutulduğuyla ters orantılıdır. Örnekten genel bir sonuç çıkarılmak istendiğinde dinleyicinin ilk sorması gereken şey, örneğin dışında kalan kaç durumun aynı sonucu verip vermeyeceğidir. Bu soruya cevap yoksa anlatılan şey bir ihtimali gösterir, bir kuralı değil.

Karşı görüşün de hakkı verilmeli: Tek bir vakanın ikna gücü istatistikten çok daha fazla insanı etkileyebilir ve bazen bir mekanizmayı görünür kılmak için tek bir örnek yeterlidir. Ama bu, o mekanizmanın genelleştiği iddiasını ayrıca sınamayı gerektirir. Bu yüzden kürsüdeki bir deneyimi genel bir kurala dönüştürmeden önce kapsamı ve karşı durumları açıkça yazmak gerekir.