Şüphecilik

şüphecilik bir hastalıktır. insan neden şüphelenir ? aslında insanın kendi güveninden uzaklaşdığı ve yalnız kaldığında ruhun kendisini başkala karşı koruduğu bir durumdur. şüyleki, biri sevdiğinden şüphe besliyorsa kendisinin daha alt değerlere indiğini zanneder.

derviş' Alıntı:

şüphecilik bir hastalıktır. insan neden şüphelenir ? aslında insanın kendi güveninden uzaklaşdığı ve yalnız kaldığında ruhun kendisini başkala karşı koruduğu bir durumdur. şüyleki, biri sevdiğinden şüphe besliyorsa kendisinin daha alt değerlere indiğini zanneder.

Genişletmek için tıkla ...

Sence hangi konu/kavramdaki suphecilik bir "hastaliktir?" Ayrica suphelcilikten ne algilandigina bagli. Bilimsel temeldeki suphecilik, goreceliliktir. Yani kesin, mutlak, dogru, degismez v.s. hic bir seyin kalici olamayacagi ve yanlislanabilir olma olanagidir.

Akşamları telefonu bir daha bir daha kontrol eden birini düşünün; mesaj gelmiş mi, son görülme saati ne? Şüphenin bu anı, Derviş'in tarif ettiği gibi, ilişkideki güvenin çatladığı yerde başlar. Yine de asıl soru, şüphenin kendisinin hastalık olup olmadığı. Bence hastalık olan şüphenin gelmesi değil, ona verilen onaydır. Bize bağlı olan şey yargımızdır. 'Sevgilim beni bırakacak' cümlesini doğru kabul edip etmemek elimizdedir; cümlenin kendisi ise dışarıdan ya da içeriden gelen bir izlenimdir. Pyrrhoncular bu noktada daha ileri gider: yargıyı tümden askıya almayı, yani epokhe'yi, ruhun dinginliğine giden yol sayarlar. Stoacılar buna katılmaz. Onlara göre dinginlik her yargıyı askıya almakla değil, yanlış yargıyı bırakmakla gelir. Bu ayrım önemli, çünkü evrensel-insan'ın yanlışlanabilirliğe dayanan bilimsel şüphecilik tanımı da tam burada durur. Bu şüphe her şeyi askıya almaz; yalnızca bugünkü bilginin kesin olmadığını kabul eder. Böyle bir şüphe kaçmak değil, cümleyi sınamaktır. Bence bir insanı ruhsal olarak yoran şey şüphe değil, şüpheyi sınamadan olduğu gibi yaşamasıdır.